Sunday, 08 March 2015 00:00

Marina Abramović (Μαρίνα Αμπράμοβιτς) Featured

Written by  Κωνσταντίνος Κοκολογιάννης
Rate this item
(0 votes)

Γοητευτική, αμφιλεγόμενη, ατρόμητη, εκκεντρική. Καθορίζει και επανακαθορίζει την performance art εδώ και 40 χρόνια. Χρησιμοποιώντας το σώμα της ως μέσο, και ξεπερνώντα τα σωματικά και ψυχικά της όρια, η Abramović δημιουργεί έργα που προκαλούν το συναίσθημα, διαπερνούν τα διαχωριστικά όρια και διευρύνουν τους ορίζοντες. 
Στην ρετροσπεκτίβα της στο Museum of Modern Art (Μάρτιος - Μάιος 2010) παρουσιάσε μία μοναδική performance, που παρακολούθησαν 750,000 θεατές, πολλοί από τους οποίους περίμεναν στην ουρά επί ώρες για την ευκαιρία να καθίσουν ήσυχα απέναντί της σε ένα τραπέζι, όπου η ίδια παρέμενε καθημερινά επί 7½ ώρες χωρίς φαγητό, νερό, και χωρίς να κινείται. 
Η ένταση του βλέματος, η οικειότητα της παρουσίας της (παραδόξως σε ένα τεράστιο, άπλετα φωτισμένο δωμάτιο γεμάτο από θεατές), συγκίνησαν κάποιους σε βαθμό δακρύων και οδήγησαν άλλους σε πράξεις έντονου συναισθηματισμού.

 

ΤΟ ΤΡΕΙΛΕΡ ΤΟΥ ΝΤΟΚΥΜΑΤΕΡ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ

 
 

Το ντοκιμαντέρ του Matthew Akers παρακολουθεί την Marina Abramović, καθώs προετοιμάζεται σωματικά αλλά και πνευματικά για αυτή την καθημερινή δοκιμασία, χρησιμοποιώντας όχι μόνο τρομακτική πειθαρχία, αλλά επίσης χιούμορ και πονηριά... 
Πρόκειται για ένα οπτικά πλούσιο και μαγευτικό κινηματογραφικό ταξίδι, που ξεναγεί τους θεατές στο κόσμο της ριζοσπαστικής performance. 
Μιλούν επιμελητές, συνεργάτες, εραστές και θαυμαστές του έργου της καλλιτέχιδας, ενώ παράλληλα το ντοκιμαντέρ δίνει την ευκαιρία στο κοινό να 'καθίσει' απέναντι από την Abramovic στην πιο σημαντική παράσταση της ζωής της.

Το Ντοκιμαντέρ έκανε πρεμιέρα τον Ιανουάριο του 2012 στο Sundance Film Festival
Βραβεύθηκε με το Panorama Audience Award PPP – documentary film στηνBerlinale (2012)

 
 
 
 
 

Κόρη δύο εθνικών ηρώων της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο, η Μαρίνα Αμπράμοβιτς ξεκίνησε την καριέρα της τη δεκαετία του '70 στο Βελιγράδι, όπου θεωρήθηκε θεότρελη, και συνέχισε την περιήγησή της στον κόσμο της περφόρμανς στο Αμστερνταμ, μαζί με τον σύντροφό της Ουλάι. Το ζευγάρι έγινε γνωστό για την προσπάθεια του να χαρτογραφήσει τα όρια της αγάπης και της συμβίωσης μέσω της ζωντανής αναπαράστασης, προσπαθώντας παράλληλα να τοποθετήσει την περφόρμανς ως τέχνη ισάξια με τις υπόλοιπες. Το ντοκιμαντέρ «Μαρίνα Αμπράμοβιτς» εστιάζει στην έκθεση της εκκεντρικής περσόνας τον Μάιο του 2010 στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Νέα Υόρκη. Κεντρικός άξονας της έκθεσης ήταν η ίδια η Αμπράμοβιτς, η οποία για επτάμιση ώρες καθόταν ακίνητη σε μια καρέκλα κοιτάζοντας τους επισκέπτες, χωρίς να έχει το δικαίωμα να πιει, να φάει ή να πάει στην τουαλέτα. Επί ένα μήνα, 750 χιλιάδες άνθρωποι κάθισαν μπροστά της και χάθηκαν στο βλέμμα της 63χρονης «γιαγιάς της περφόρμανς». Αυτό το ντοκιμαντέρ είναι εδώ για να σας εξάψει το ενδιαφέρον και να σας πυροδοτήσει την απορία: «Είναι αυτό τέχνη;». Κ.Θ.

 

πηγή: http://www.aiff.gr 

 
 

ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΗΣ ABRAMOVIC' ΕΔΩ

 
 

 
 
 

Μαρίνα Αμπράμοβιτς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

 
 

Η Μαρίνα Αμπράμοβιτς (Марина Абрамовић), γεννημένη στις 30 Νοεμβρίου 1946 στο Βελιγράδι, είναι εικαστική καλλιτέχνης σερβικής καταγωγής. Σήμερα εργάζεται κατά κύριο λόγο στη Νέα Υόρκη. Δραστηριοποιείται στην Performance Art, σε μια ακροβατική του σώματος και της ψυχής[1], από τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Είναι γνωστή για τις παραστάσεις της οι οποίες ερευνούν την σχέση μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού, σε μια προσπάθεια να «ελευθερωθούν» και οι δύο, μα κυρίως για την έκθεσή της χωρίς όρια σε κινδύνους χάριν της τέχνης που εκπροσωπεί. Όπως την ορίζει η ίδια, η performance art είναι η μεταφορά της αλήθειας επί σκηνής και όχι μια παράσταση θεατρικού τύπου. Έχοντας αναδείξει ως τέχνη την απελευθέρωση από τα όριά τους, του σώματος και της ψυχής, εκπαιδεύει σήμερα ομάδες που θα συνεχίσουν την τέχνη αυτή.[2]

 

Βιογραφικά στοιχεία 

 

Η Αμπράμοβιτς γεννήθηκε στο Βελιγράδι της Γιουγκοσλαβίας το 1946. Οι γονείς της ήταν παρτιζάνοι κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, με τον πατέρα της Βότζα (Воја Абрамовић) να θεωρείται ήρωας μετά τον πόλεμο, ενώ η μητέρα της διατέλεσε διευθύντρια του Μουσείου Επανάστασης και Τεχνών στο Βελιγράδι. Συγγένεια είχε και με το πατριάρχη Βαρνάβα της Σερβίας.

 

Σπουδές 

 

Σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Βελιγραδίου μεταξύ του 1965 και του 1970, ενώ ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Ζάγκρεμπ (1972). Από το 1973 έως το 1975, δίδαξε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Νόβι Σαντ, ενώ παρουσίασε και τις πρώτες της παραστάσεις.

 

 
 

 

 
 
 

Γάμος και χωρισμός, αποδημία 

 

Το 1971 παντρεύτηκε τον Σέρβο καλλιτέχνη Neša Paripović, με τον οποίο χώρισε το 1976. Τότε εγκατέλειψε τη Γιουγκοσλαβία και μετακόμισε στο Άμστερνταμ.

 

Καλλιτεχνική πορεία 

 

Στο Άμστερνταμ γνώρισε τον Δυτικογερμανό καλλιτέχνη Uwe Laysiepen, γνωστότερο ως Ulay, με τον οποίο συνεργάστηκαν για περίπου μια δεκαετία, σχηματίζοντας ένα καλλιτεχνικό δίδυμο γνωστό με το όνομα «το άλλο», συμπεριφερόμενοι ως «ένα σώμα με δύο κεφάλια». Στις παραστάσεις τους μελετούσαν ακραίες καταστάσεις και τις σχέσεις των σωμάτων τους με τον χώρο. Από τις πιο γνωστές τους παραστάσεις, αλλά και ταυτόχρονα η τελευταία τους ήταν αυτή το 1988, όταν οι δύο τους αποφάσισαν να διασχίσουν το Σινικό Τείχος, ξεκινώντας ο καθένας από τις 2 διαφορετικές του άκρες μέχρι να συναντηθούν κάπου στη μέση. Ο Ulay ξεκίνησε από την περιοχή της ερήμου Γκόμπι ενώ η Αμπράμοβιτς από την περιοχή της Κίτρινης Θάλασσας και όταν μετά από 2500 χιλιόμετρα συναντήθηκαν είπαν «αντίο» και χώρισαν.

Το 2005 παρουσίασε στη Νέα Υόρκη το Seven Easy Pieces στο μουσείο Guggenheim. Για 7 συνεχόμενες νύχτες παρουσίασε τα έργα παλαιότερων εικαστικών καλλιτεχνών από την δεκαετία του '60 και του '70, ένα παλαιότερο δικό της και ένα καινούριο δικό της έργο. Την άνοιξη του 2010 το MoMA διοργάνωσε μια μεγάλη αναδρομική έκθεση του έργου της Αμπράμοβιτς, την μεγαλύτερη που είχε μέχρι τότε διοργανώσει το μουσείο της Νέας Υόρκης πάνω στην performance art. Η Αμπράμοβιτς τότε εκτέλεσε την παράσταση «Ο Καλλιτέχνης είναι Παρών», κατά την οποία για 736 ώρες και 30 λεπτά καθόταν σιωπηλή και ακίνητη πίσω από ένα τραπέζι στο αίθριο του μουσείου. Το κοινό μπορούσε να καθίσει απέναντί της και να κάνει ότι θέλει. Η παράσταση αυτή προσέλκυσε και την προσοχή αρκετών διασημοτήτων, ενώ αποτέλεσε πηγή για τη δημιουργία ενός ντοκιμαντέρ με τον τίτλο «Marina».

 

Το ξεπέρασμα των ορίων του σώματος και κυρίως της «ψυχής» 

 

Η Μαρίνα Αμπράμοβιτς χαρακτηρίζεται ως «ελεύθερη» και «απεριόριστη». Κάνοντας τέχνη αφήνει τον εαυτό της να εκτεθεί σε παράτολμες φυσικές και ψυχολογικές δοκιμασίες. Δε διστάζει, παρά τους τραυματισμούς, να συνεχίζει να καρφώνει τη λάμα ενός μαχαιριού, που κρατά με το ένα της χέρι, ανάμεσα στα δάχτυλα του άλλου της χεριού, του οποίου την παλάμη ακουμπά στο, λευκό, πάτωμα. Τραβά γέρνοντας, με το βάρος της, ένα τόξο που τη χορδή του τεντώνει ο παρτενέρ της με οπλισμένο ένα βέλος που τη στοχεύει και αν εκείνος κουραστεί και αφήσει τη χορδή, η ίδια θα διαπεραστεί από το βέλος. Σε παράσταση στη Γερμανία (Rhythm 0, 1974) είχε ξαπλώσει σε τραπέζι έχοντας αφήσει τοποθετημένα δίπλα της αντικείμενα όπως ένα πιστόλι, προφυλακτικά, υπνωτικά χάπια, σχοινιά κλπ και δίπλα υπήρχε αναρτημένη πινακίδα όπου αναγραφόταν πως οι επισκέπτες της έκθεσης μπορούσαν να της κάνουν οτιδήποτε με τα αντικείμενα αυτά, χωρίς να επωμισθούν καμία ευθύνη. Κάποιος προσπάθησε να την πυροβολήσει στο κεφάλι, άλλος προσπάθησε να τη βιάσει (και στις δύο περιπτώσεις τους σταμάτησε τελικά κάποιος από το πλήθος), της έδωσαν υπνωτικά χάπια, της έσκισαν το πουκάμισο να ανοίξει, της έκοψαν τα μαλλιά κλπ.

 

Παραπομπές 

 
  1.  Μαρίνα Αμπράμοβιτς (8 Απρ 2011). Conversation: Marina Abramovic (by Jeffrey Brown) (Αγγλικά) >22δ< PBS NewsHour YouTube (ανακτήθηκε 16 Απρ 2011)
  2.  Μαρίνα Αμπράμοβιτς (2 Μαρ 2010) T Magazine . Marina Abramovic discusses performance art (Αγγλικά) >2λ 12δ< TheNewYorkTimes YouTube (ανακτήθηκε 16 Απρ 2011)

 

 

Read 3930 times Last modified on Sunday, 08 March 2015 16:53

More...

No sub-categories to show!
Template Settings

Color

For each color, the params below will give default values
Tomato Green Blue Cyan Pink Purple

Body

Background Color
Text Color

Footer

Select menu
Google Font
Body Font-size
Body Font-family
Direction